วันนี้มาว่ากันเรื่องการทำงานของ IT Support กัน!!!

เคยไหมว่าคอมเราที่บริษัทมีปัญหา เราจะคิดถึงใครเป็นคนแรก?

แน่นอน หลายคนมักจะนึกถึง IT Support กันทั้งนั้น 

 แต่หลายครั้งที่ไปขอร้อง(?)คนที่มี "หน้าที่" เหล่านี้มาแก้ไขคอมเรามักจะได้ัการบ่ายเบี่ยงเสมอ

ทำให้หลายครั้งเกิดคำถามว่า

"แล้วบริษัทที่เคารพจะจ้างมันมาเพื่อแ_่ง!!!อะไร!!!"

 วันนี้ก็เจอเหตุการณ์ที่ชวนปริ๊ดมาก!!!

 4 วันมาแล้วกับการเข้าโปรแกรมการทำงานไม่ได้ ส่งอีเมลไปฝ่ายไอทีที่ต่างประเทศแล้ว แทนที่มันจะบอกรวดเดียวจบว่าจะเอาพาสเก่าเราไปแก้ ก็ไม่บอก แล้วเอาแต่ส่งไปส่งมา ระเบียบการทำงาน ขั้นตอนการขออะไรก็ไม่บอกซะนิด แล้วคนที่เพิ่งมาทำงานน่ะเข้าใจไหม มันจะรู้หาพระแสงกะแกเหรอ!!!!

วันนี้เลยทำงานไม่ค่อยรู้เรื่อง เนื่องจากความงี่เง่าของฝ่ายไอทีซัพพอร์ตเนี่ยแหละ เซ็ง!!! เหวี่ยง!!!

 

 

อา...ได้เวลาอัพบล็อกแล้วอ่า

 จริงๆวันนี้ทำงานแหละ มันก็ไม่เชิงว่างนะแต่รู้สึกติดๆขัดๆอย่างบอกไม่ถูกยังไงชอบกลไม่รู้ จะแปลกไหมถ้า

-มีคนทำงานแทนเรา ทั้งที่มันเป็นงานของเราเพียงเพราะว่าไม่อยากให้เราทำงานผิด

(ทำไมไม่สอนตูละวะ ตูจะได้ทำงานเป็นแล้วก็ไม่ผิดอีก แล้วอย่างนี้เมื่อไหร่เราจะทำงานได้ละวะ!!!)

แต่ที่แย่กว่านั้นเรากลับปล่อยให้เค้าทำงานของเราโดยที่ไม่ขัดข้องอะไรเหมือนคิดตื้นๆว่า "เออก็ดี งานจะำได้ไม่ผิด+กูจะได้ไม่เหนื่อย" แต่พอมาคิดดีๆ เราก็เหมือนคนโง่+ขี้เกียจเนอะ ที่ปล่อยให้คนอื่นมาทำงานของเราได้ อืมๆ บางครั้งถ้าเราคิดช้าเพียงเสี้ยววินาทีมันก็อาจจะกลายเป็นเรื่องที่เราพลาดไปอย่างน่าเสียดายก็ได้เนอะ

 

ไม่เอาๆ ไม่ได้ล่ะ

 

เราจะมาเป็นคนขี้เกียจแบบนี้ไม่ได้ล่ะ เพราะว่ามันไม่เป็นเรื่องที่เราจะพัฒนาตัวเองได้่ อีกทั้งยังเป็นภาระคนอื่นๆอีก ต้องอดทนแล้วก็มีระเบียบวินัยกับตัวเองมากขึ้นด้วย อย่ามาทำตัวแบบนี้อีก เราจะได้เป็นงานเสียที+เป็นคนที่มีคุณภาพด้วย

 

ฉะนั้นหยุดเขียนบล็อกแล้วไปทำงานต่อดีกว่า.....

ไม่รู้ว่าไม่ใครหลงผิดมาอ่านไหม แต่ก็ช่างเถอะ คิดซะว่าขอระบายไรหน่อยละกัน

เฮ้อ ถอนหายใจครั้งที่เท่าไหร่แล้วนะเนี่ย ทำไมชีวิตช่วงนี้มันน่าเบื่อจัง นอกจากนั้นยังน่ากังวลอีกต่างหาก

เคยมีใครเคยรู้สึกไหมนะว่า รู้ว่าอยุ่หรอกว่าต้่องสอบอะไรที่มันสำคัญๆน่ะ แต่ไม่อยากอ่านหนังสือแต่ก็ห่วงว่าถ้าไม่อ่านมันก็ทำข้อสอบไม่ได้น่ะซิ แต่ก็เหมื่อนรู้ตัวว่าเป็นคนที่เกลียดการอ่านหนังสืออ่ะ เพราะชอบคิดไปก่อนว่าอ่านไปแล้วมันจะได้อะไรล่ะ โอ๊ย!!ทำไมความคิดเรามันชอบขัดแย้งกันเองแบบนี้นะ  ไม่มั่นใจในตัวเองเลย เศร้าใจนะ เหมือนว่าไม่ทำก็ไม่ได้ มันเป็นความรู้สึกที่อยากมีทางออกนะแต่ก็ยังขัดแย้งอยู่ดีนั้นแหละ ทำไมตัวเราเป็นอย่างนี้นะ ทั้งๆที่พยายามคิดว่าอยู่คนเดียวได้แล้ว ทำไมเราไม่กลายเป็นคนที่เย็นชาไปเลยนะ จะได้ไม่รู้สึกอะไร อยากจะมืดมนให้มันสุดๆ จะไม่ต้องคิดอะไรแล้วก็ไม่ต้องมีอะไรใ่ห้คิดด้วย อนาคตก็อยากทำอะไรหลายอย่างนะแต่ทำไมเหมือนว่ามันไม่เปลี่ยนแปลงอะไรเลยล่ะ ความรับผิดชอบมันเข้ามาในชีวิตอ่ะ แต่ก็ไม่อยากที่จะรับมันเลย อยากเป็นอิสระจังอยากมีชีวิตไปเรื่อยๆอยากเป็นตัวของตัวเอง อยากๆๆๆๆๆๆๆทำอะไรหลายๆจนไม่รู้ว่าจะทำไรก่อนดี อยากร้องไห้จังตอนนี้

 

edit @ 10 Oct 2007 22:52:24 by Oo~(แป้นแล้น)~oO